تلنگــر

آیه ۷۲ سوره إسراء :
وَ مَن كَانَ فِي هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِي الآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِيلًا ؛
و هرکه در این جهان نابینا باشد در عالم آخرت نیز نابینا خواهد بود و بسی گمراه تر

 
*اگر آدمی در این عالم چشمی غیر از چشم ظاهر نیابد و بینای عالم درون نشود، وقتی مرگ این چشم‌های ظاهر را از او گرفت و به عالم دیگر که همان ساحت متعالی‌تر هستی است سفر کرد آنجا نابینا خواهد بود؛ و چنانکه در آیه دیگری آمده، شخص در آنجا با تعجب می‌پرسد که «خداوندا چرا مرا نابینا محشور کرده ای در حالی که من در عالم پیشین بینا بودم» (طه:125)

 
*البته در عالم پیشین نیز بینا نبوده زیرا انسان و سایر حیوانات درآن بینایی ظاهر شریکند و آن بینایی که خاص انسان است و حیوانات از آن بی خبرند باید به تدریج در این عالم حاصل شود و اگر عمر یکسره در خدمت آب و گل باشد و شخص قدمی از عرصه صورت به ساحت معنا نگذارد بدیهی است که برای آن ساحت برین چشمی کسب نکرده، بنابراین :

هرکه امروز نبیند به جهان طلعت دوست       غالب آن است که فرداش نباشد دیدار
سعدی

 
آن کس که بهشت را روی زمین نیافته، درآسمان نیز نخواهد یافت.
امیلی دیکنسن

 
*آن توانگر و آن صاحب مقام که کودک یتیمی را در خیابان به گدایی می‌بیند و بی توجه می‌گذرد نابیناست، زیرا گاو و گوسفند هم آن کودک را می‌بینند، چشمی دیگر باید آدمیزاد را. او کر و لال نیز هست، نه صدای کودک را می‌شنود و نه زبان دارد که او را به محبتی دعوت کند. بدین سبب است که فریاد های «هل من ناصر ینصرنی» بی جواب می‌ماند و سخن حق بر زبان نمی‌آید.